Od 20 lutego do 15 marca w BWA Zielona Góra można oglądać wystawę „Od deski do deski” prof. Jana Mioduszewskiego.
Obrazy Jana Mioduszewskiego od lat inspirują do refleksji nad konstrukcją i dekonstrukcją przedmiotu. Najnowsze realizacje artysty wyraźnie jednak wykraczają poza problematykę rzeczy, kierując się ku sprawom ludzkim. W ostatnim czasie warszawskiego malarza szczególnie interesuje kreowanie swoistego jarmarcznego teatru. Z elementów mebli i drewna buduje figury, które deleguje do odgrywania komedii i tragedii. Powstaje w ten sposób drewniane theatrum mundi — zarazem absurdalne i poetyckie.
Artysta testuje przy tym szerokie spektrum tematów: od portretu, przez dialog z historią sztuki, po odniesienia do współczesnej rzeczywistości politycznej. Wystawa „Od deski do deski” prezentuje obszerny wybór najnowszych płócien Mioduszewskiego i pozwala zajrzeć za kulisy jego twórczego procesu.
Cykle obrazów wystawionych w BWA ZG mają w sobie wyraźny rys fizjonomiczny. Malarz wykorzystuje zjawisko pareidolii, tworząc z drewnianej materii aluzyjne formy figuratywne. Prace Mioduszewskiego wzbudzają emocje i dają widzom radość a jednocześnie niepokoją i prowokują do stawiania pytań.
Jan Mioduszewski
Studia artystyczne odbył w Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi (1994-1996) a następnie Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (1996-1999), gdzie zetknął się ze Zbigniewem Gostomskim, malarzem i aktorem teatru Cricot2 Tadeusza Kantora. Zajmuje się malarstwem, instalacją i performans. Na Wydziale Malarstwa warszawskiej Akademii uczy kompozycji; opublikował książki o zagadnieniach budowy współczesnego obrazu. Stażysta Fundacji Balthusa w Rossiniere w 2005 roku. Artysta znany jest ze swoistego portretowania mebli. Od wielu lat tworzy fikcyjną Fabrykę Mebli. Początkowo meblowe obrazy w rodzaju trompe l’oeil służyły mu do budowania różnych percepcyjnych pułapek w przestrzeni wystaw i zacierania granic pomiędzy malarstwem a przestrzenią. W tym czasie obrazy najczęściej przedstawiały proste meble modernistyczne z epoki komunizmu w Europie Środkowo-Wschodniej. Malarz dał się poznać jako iluzjonista wiernie oddający różne drewniane powierzchnie, a mazerunek słojów wyrósł na znak jego dzieł. Mioduszewski tworzy także obiekty malarskie w których używa części meblarskich doczepianych do lica, wchodzących w relacje z malaturą. Niejednokrotnie swoje wystawy dopełniał performansami dialogującymi z obrazami. W treści obrazy i działania Mioduszewskiego często dotyczą paradoksów istnienia oraz złożonych relacji człowieka z rzeczami. W najnowszych cyklach obrazów cytaty meblarskie stanowią kostium pod którym kryją się pytania o fragmentaryczną tożsamość człowieka współczesnego.
